ένα blog από μαμάδες … για μαμάδες… (μπαμπάδες ευπρόσδεκτοι πάντα)

Είμαι (Εβίτα) από τις μαμάδες  που μπορώ να πω ότι δεν έχω βάλει ποτέ τα παιδιά στο αυτοκίνητο χωρίς κάθισμα. Μπορώ να πω με βεβαιότητα και για τη Μαρία το ίδιο.

Η ιστορία ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν γίνω μαμά, όταν ήμουν περίπου 23 χρονών και είχε γεννηθεί η ανηψιά μου η Faye. Η Faye είναι κόρη της ξαδέλφης μου της Ευγενείας που μεγάλωσε στη Βοστώνη και έζησε κάποια χρόνια στην Ελλάδα όπου και γέννησε το πρώτο της παιδί. Η μαμά και η αδελφή της Ευγενείας ήταν τότε στην Αμερική οπότε ήμουν κοντά της όλη την ώρα.

Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα να βγει η Faye από το μαιευτήριο, ήρθε και τους πήρε με το αυτοκίνητο ο Στέφανος (ο άντρας της Ευγενείας). Βλέπω λοιπόν την Ευγενεία, να δένει το βρεφουλάκι στο παιδικό καθισματάκι, να δένει το κάθισματάκι στην πίσω θέση του αυτοκινήτου και να κάθεται αυτή μπροστά με τον άντρα της.

– Τι κάνεις βρε Ευγενεία φωνάζω; Δεν το λυπάσαι; Δεν το παίρνεις αγκαλιά; Πως το αφήνεις μωρό παιδί, μόνο του στο πίσω κάθισμα;

– Εβίτα, αυτό είναι το σωστό μου απαντάει, όλοι στην Αμερική έτσι κάνουν!

Για χρόνια πίστευα ότι, όλοι στην Αμερική είναι άκαρδοι! Που να έχουν αυτοί το συναίσθημα που έχουμε εμείς οι Έλληνες!

Μέχρι που έκανα τα δικά μου παιδιά. Και από την πρώτη στιγμή που τα πήραμε από το μαιευτήριο τα δέσαμε στο καθισματάκι και τα αφήσαμε μόνα τους στο πίσω κάθισμα!

Image

Γιατί; Γιατί αυτό που προέχει στο αυτοκίνητο είναι η ασφάλεια του παιδιού και αυτό δεν εξασφαλίζεται με την αγκαλιά! Το αντίθετο! Και γιατί το παιδί πρέπει να συνηθίσει, ότι στο αυτοκίνητο πρέπει να είναι πάντα δεμένο. Για το καλό του!

Επίσης, δεν κάθισα ποτέ στο πίσω κάθισμα με τα παιδιά.Έπρεπε να συνηθίσουν να είναι μόνα τους. Οδηγώ άπειρες ώρες, οπότε δε θα μπορούσα να είμαι πίσω.

Έχουμε κάνει τα τελευταία 6 χρόνια πάνω από 150.000 χιλιόμετρα με τα παιδιά στο αυτοκίνητο. Τις περισσότερες ώρες κοιμούνται και εγώ με το Σπύρο έχουμε την ευκαιρία ήρεμα να συζητάμε και να λέμε όσα δεν έχουμε την ευκαιρία να πούμε άλλοτε. Το απολαμβάνουμε. Και τα παιδιά είναι ήρεμα.

Γνωρίζω μαμά (όνομα δε θα πω…) που τα πρώτα 4 χρόνια του παιδιου καθόταν στο πίσω κάθισμα μαζί με το παιδί για να της χαΪδεύει η κόρη της τα μαλιά και να νανουρίζεται. Γνωρίζω μαμάδες που κάθονται στο πίσω κάθισμα να κοιτούν το μωρό, να του δίνουν γάλα, νερό, να του τραγουδάνε. Πιστέψτε με, δε χρειάζεται.

Γι αυτό αν μπορώ να δώσω δύο συμβουλες για τα ταξίδια με παιδια στο αυτοκίνητο θα πω:

  1. Τα παιδιά ΠΑΝΤΑ σε παιδικό κάθισμα δεμένα
  2. Τα παιδιά ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ στο πίσω κάθισμα. Συνηθίζουν άμεσα και εσείς είστε πιο ήρεμοι, είτε οδηγάτε, είτε είστε συνοδηγοί.

Και έχω καταφέρει να πείσω και τους παπούδες και τις γιαγιάδες! Και έτσι έχω το κεφάλι μου ησυχο! Και είμαι και απολύτως σίγουρη πως όταν μεγαλώσουν και αρχίσουν να οδηγούν θα φοράνε πάντα ζώνη ασφαλείας!

Έχω πολλές φωτογραφίες με τα παιδιά στο κάθισμα, πάρα πολλές! Μοιάζουν πάντα τόσο ήσυχα, ασφαλή και χαρούμενα…. που δεν μπορώ να αντισταθώ!

Image

Comments on: "Το κάθισμα αυτοκινήτου" (5)

  1. ναι μεν αλλά…
    Φυσικά και κάθονται πίσω δεμένα αλλά η μαμά έχει γίνει Τιραμόλα. Και όταν είχα μόνο το γιο μου καθόμουν και γω πίσω μαζί του. Γιατι.. τι κάνεις όταν το παιδί τσιρίζει συνέχεια (το δικό μου αυτό έκανε μέχρι που πήραμε κάθισμα που κοιτάζει μπροστά), τι κάνεις το βράδυ που δε φαίνεται τίποτα από τον καθρέφτη και τέλος τι κάνεις όταν κάνει εμετό (η μικρή μου κάνει σχεδόν πάντα, όταν κάνουμε διαδρομή πάνω από 30 χλμ). Γι αυτό ναι μεν αλλά…

  2. Κι εγώ έτσι έκανα!!! Τα παιδιά βγήκαν από το μαιευτήριο με το παιδικό κάθισμα και όλα ήταν καλά για κανένα μήνα!!! Μάλλον ήσουν τυχερή όμως και εγώ όχι!!! Η κόρη μου ζαλίζεται τρομερά στο αυτοκίνητο και αυτό το μάθαμε όταν άρχισε να μιλάει!! Σαν μωρό έκλαιγε υστερικά χωρίς να ξέρουμε τι μπορεί να έχει! Μία φρίκη!!! Ζαλιζόταν ακόμη και σε πολύ κοντινές αποστάσεις. Αποτέλεσμα ήταν να αποφεύγουμε τα ταξίδια και όταν δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς της δίναμε φάρμακο… Ευτυχώς τώρα που μεγάλωσε η κατάσταση βελτιώθηκε αν και όχι τελείως! Πάντως τα παιδιά έχουν μάθει την ζώνη και τους φαίνεται αδιανόητο να είναι στο αυτοκίνητο χωρίς ζώνη…

  3. Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και δεν έχουν όλα τα παιδιά τον ίδιο χαρακτήρα, τις ίδιες ανάγκες, την ίδια προσαρμοστικότητα. Καλύτερα να μη γενικεύουμε. Και πάντα αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο στο αν «πρέπει» να καθόμαστε μαζί τους στο πίσω κάθισμα ή όχι.

  4. […] Ο Θανάσης είναι απόλυτα πεποισμένος για την αναγκαιότητα του καθίσματ…, συνεχίζει όμως να ντρέπεται…. παρακαλώ για τη […]

  5. […] Ο Θανάσης είναι απόλυτα πεποισμένος για την αναγκαιότητα του καθίσματ…, συνεχίζει όμως να ντρέπεται…. παρακαλώ για τη […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: